Κίνηση για την Απελευθέρωση του Λαού

για έναν ελεύθερο λαό σε μια ανεξάρτητη Ελλάδα

Αρθρογραφία Μελών

ΤΟ ΑΠΕΡΓΙΑΚΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ

του Θεοφάνη Παππά(ομιλία στην εκδήλωση της Κίνησης για την Απελευθέρωση του Λαού για την Εργατική Πρωτομαγιά)

Η απεργία σαν μέσο πάλης ήταν και θα είναι πάντα ένα από τα σημαντικότερα όπλα στη διάθεση της εργατικής τάξης στην προσπάθειά της σε συμμαχία με τους υπόλοιπους εργαζόμενους να διεκδικεί τα δικαιώματά της έως και την κατάληψη της πολιτικής εξουσίας.

Τετρακόσιες σαράντα πέντε(445) συνολικά απεργίες πραγματοποιήθηκαν το 2011, τετρακόσιες τριάντα εννέα (439) το 2012 και τετρακόσιες σαράντα τρεις (443) το 2013.

Για το έτος 2013 Διακόσιες είκοσι οκτώ (228) απεργίες πραγματοποιήθηκαν στον ιδιωτικό τομέα και εκατόν εβδομήντα πέντε (175) απεργίες στον Δημόσιο τομέα της οικονομίας. Στις Δημόσιες Επιχειρήσεις Κοινής Ωφέλειας (ΔΕΚΟ) πραγματοποιήθηκαν 54 απεργίες. To 2014 έχουμε περίπου 192 απεργίες στον Ιδιωτικό τομέα και 160 στον Δημόσιο. Από αυτές οι 13 σε ΔΕΚΟ (Δημόσιες Επιχειρήσεις Κοινής Ωφέλειας), η πλειοψηφία των οποίων αφορούσαν τη ΔΕΗ. Οι Απεργίες που καταμετρήθηκαν φτάνουν τις 97 τόσο για το 2015 όσο και για το 2016. Παρατηρούμε τη φθίνουσα πορεία του απεργιακού φαινομένου, η οποία ανάμεσα στ’ άλλα επιβεβαιώνει πως δεν αρκεί η σχετική ή απόλυτη εξαθλίωση της εργατικής τάξης και των συμμάχων της και η επιδείνωση των συνθηκών ζωής τους για να οδηγηθούμε αυτόματα σε ριζοσπαστικοποίηση συνειδήσεων και «κινηματικά άλματα» προς θετικές κατευθύνσεις.

Όσον αφορά τη μαζικότητα των πανελλαδικών απεργιών, σύμφωνα με το ΙΝΕ- ΓΣΕΕ τα έτη 2010- 2012 οι διαδηλωτές ξεπέρασαν τις 50000 σε 17 τουλάχιστον περιπτώσεις. Το γεγονός αυτό δεν επαναλήφθηκε στα έτη 2013- 2014. Σε κάθε περίπτωση είναι δεδομένο πως οι αντιμνημονιακές πορείες των μέχρι κι 100000 διαδηλωτών έως και το τέλος του 2012 δεν επαναλήφθηκαν.

Η κινηματική αποκλιμάκωση που λαμβάνει χώρα προοδευτικά από τις αρχές του 2013 έως τις εκλογές του Ιανουαρίου 2015 οφείλεται σε κρίσιμο βαθμό στη μετάθεση των ελπίδων στην εκλογική αλλαγή, δηλαδή στην «ανάθεση» στον ΣΥΡΙΖΑ. Σύμφωνα, λοιπόν, με τα στοιχεία φαίνεται ότι ενώ μέχρι το 2012 είχαμε ένα μεγάλο απεργιακό κύμα, σχεδόν σε όλους τους τομείς (ιδιωτικός τομέας, Κοινή Ωφέλεια,,δημόσιος τομέας), εντούτοις από εκεί και μετά παρατηρούμε μια συνεχή κάμψη των απεργιακών αγώνων. Επίσης, φαίνεται ότι η απεργιακή δράση μειώνεται την ίδια στιγμή που αυξάνεται η ανεργία.

Ξέχωρα ότι αυτή η αποκλιμάκωση, ως ένα βαθμό, οφείλεται στις προσδοκίες που δη-

μιούργησε ο ΣΥΡΙΖΑ, από τις βουλευτικές  εκλογές του 2012, στις οποίες αναδείχτη-

κε σε αξιωματική αντιπολίτευση, μέχρι τις εκλογές του Ιανουαρίου 2015, στις οποίες

ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας, καθώς επίσης στην καλλιέργεια της «στρατη-

γικής της ανάθεσης» για αντιστροφή της οικονομικής ύφεσης μέσω της κατάργησης

των μνημονίων, εντούτοις εξακολουθούν να υπάρχουν όλοι οι βασικοί παράγοντες

της μη κινητοποίησης. Σε γενικές γραμμές αυτοί είναι οι εξής: η ήττα που έχει δεχτεί το   κίνημα μετά την πρώτη φάση ανόδου των απεργιακών αγώνων (2010-12), η κόπωση

(φυσική και οικονομική) των κινητοποιούμενων, ότι δεν υπάρχουν απτά αποτελέσμα-

τα από τις συλλογικές δράσεις, η απογοήτευση και η απόσυρση, καθώς επίσης η εξανέμιση των προσδοκιών και η γενικευμένη απογοήτευση που προκάλεσε η μνημονιακή μετάλλαξη της κυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μετά το δημοψήφισμα.

Η εργατική αδρανοποίηση δεν ήταν μόνο αποτέλεσμα των μνημονιακών πολιτικών,

αλλά και της πολύχρονης πολιτικής πρακτικής των κρατούντων, πριν από τα Μνη-

μόνια, οι οποίοι καλλιεργούσαν συστηματικά την ιδεολογία της «κοινωνικής  συναίνεσης», της «εργασιακής ειρήνης», του «ήπιου μονεταρισμού», της «εθνικής αναγκαιότητας»κ.λπ., ενισχύοντας ουσιαστικά την εργοδοτική εξουσία σε βάρος της εργασίας. Το

αποτέλεσμα ήταν να αποδυναμωθούν οι  συλλογικές αξίες της αλληλεγγύης και της

αγωνιστικής διεκδίκησης για καλυτέρευση  των συνθηκών εργασίας και διαβίωσης

και έτσι να εμπεδωθεί στη συνείδηση της εργατικής τάξης μια ατομοκεντρική αντί-

ληψη και ερμηνεία της κοινωνικής πραγματικότητας αντί των συλλογικών αξιών,

η οποία οδήγησε στην εργατική αδρανοποίηση, τη κοινωνική καθήλωση και σε μια

συμπεριφορά εργαζόμενου-ικέτη της κρατικής και εργοδοτικής εξουσίας.

Κατά συνέπεια, και με δεδομένο τον σημερινό αρνητικό συσχετισμό για τις δυνάμεις της εργασίας, λόγω της αυξημένης  ανεργίας και της επισφαλούς απασχόλησης, ήταν επόμενο να απομαζικοποιηθούν τα σωματεία και να επέλθει «παθητικοποίηση» του κόσμου της εργασίας.

Για τη σημερινή «κατάντια» σαφέστατες ευθύνες φέρει ο εργοδοτικός- κυβερνητικός συνδικαλισμός των κυρίαρχων παρατάξεων στις τριτοβάθμιες ομοσπονδίες (ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ κλπ), οι οποίες υπονόμευσαν τους αγώνες δια των αγώνων, αφού δεν πάλεψαν ουσιαστικά να οργανώσουν τους εργαζόμενους σε ρηξιακή αντιεξαρτησιακή κατεύθυνση, επιλέγοντας κινητοποιήσεις κι απεργίες «για τα μάτια του κόσμου». Ας μη ξεχνάμε, τέλος, πως η υποταγμένη κι εργοδοτική ΓΣΕΕ στήριξε το ΝΑΙ στο δημοψήφισμα του 2015. Πρέπει, δυστυχώς, παρά τα όποια θετικά  να ασκήσουμε κριτική και στο ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ που επιλέγει την άρνηση οργάνωσης ενωτικών λαϊκών αγώνων και τον απομονωτισμό, όπως επίσης και στην ΛΑΕ για την ατολμία της να απογαλακτιστεί πλήρως συνδικαλιστικά από τον ΣΥΡΙΖΑ και να προτάξει το ζήτημα της εξόδου από την ΕΕ.    

Όμως η απογοήτευση και η (μερική) αποστράτευση από τους κοινωνικούς αγώνες συνυπάρχουν με θυμό και αποστροφή απέναντι στους κυρίαρχους πολιτικούς σχηματισμούς καθώς και με τη μεγαλύτερη συνειδητοποίηση του αρνητικού ρόλου της ΕΕ και του ΔΝΤ σε σχέση με το παρελθόν. Επομένως, υπάρχει «μπαρούτι» έτοιμο να εκραγεί. Το κρίσιμο ζήτημα είναι αν τη στιγμή της έκρηξης θα υπάρχουν πολιτικοί θύλακες που θα δώσουν προσανατολισμό στο λαϊκό κίνημα με ριζοσπαστικά αιτήματα, πολιτική ελπίδα κι οργανωμένο αγώνα. Μ’ άλλα λόγια, ένας πολιτικός φορέας, όπως η ΚΑΛ, παρά το ότι τώρα ξεκινάει την προσπάθειά της φιλοδοξούμε να μπορέσει τελικά να εμπνεύσει τους εργάτες, τα μεσαία στρώματα, τη νεολαία και τους ανέργους.

Επιστρέφοντας στις απεργίες στη μνημονιακή εποχή και καταγράφοντας τα αιτήματα με τη βοήθεια των μελετών του ΙΝΕ- ΓΣΕΕ τόσο το 2013 όσο και το 2014 κυριάρχησαν τα αιτήματα 1 ανάκλησης απολύσεων και 2 καταβολής δεδουλευμένων. Ακολούθησαν ζητήματα αναδιάρθρωσης, συγχώνευσης, ιδιωτικοποίησης  και κλεισίματος επιχειρήσεων ή δομών του Δημοσίου (αποκρατικοποιήσεις Λιμένων Ελλάδας, ΟΣΕ ΤΡΑΙΝΟΣΕ, ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ + COCA COLA Θεσσαλονίκης Ιδιωτ. Τομέας) και  διεκδικήσεις κατά των ατομικών συμβάσεων μέσα από την ταυτόχρονη κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων. Περαιτέρω, αιτήματα για εργασιακές συνθήκες (ασφάλεια, υγιεινή εργαζομένων, βελτίωση δυσχερών συνθηκών εργασίας, εντατικοποίηση εργασίας, αύξηση ωραρίου) και το αίτημα της διατήρησης Δομών Υγείας και του Δημόσιου χαρακτήρα τους. Αυτές οι κινητοποιήσεις δεν είναι μόνο από εργαζόμενους στην Υγεία αλλά και από συλλόγους πολιτών, παράλληλα με διεκδικήσεις κατά της υποχρηματοδότησης των νοσοκομείων και της μείωσης κονδυλίων για τη Δημόσια Υγεία. Επιπλέον, η άρνηση εφαρμογής της αξιολόγησης (Δημόσιο, ΑΔΕΔΥ), η αντίθεση των εργαζομένων στις περικοπές των μισθών τους (Ιδιωτικός & Δημόσιος Τομέας) και η εναντίωση στα μέτρα για την Κοινωνική Ασφάλιση και μετά αιτήματα για τη γενική προστασία των ανέργων. Τέλος, αιτήματα υπεράσπισης του δικαιώματος στην Απεργία και υπεράσπισης και διατήρησης της Κυριακάτικης Αργίας.

Σχετικά με τα «Αιτήματα Κινητοποιήσεων» το 2015 και 2016, συνηθέστερη αιτία αποτελεί η καταβολή δεδουλευμένων. Ακολουθούν το ασφαλιστικό και οι συντάξεις, οι απολύσεις- επαναπροσλήψεις, το κλείσιμο και η επαναλειτουργία των επιχειρήσεων, το θέμα των συμβάσεων εργασίας, οι εργασιακές σχέσεις και τα εργασιακά δικαιώματα με έμφαση την υπογραφή ή εφαρμογή  των συλλογικών συμβάσεων, κ.λπ. Αμέσως μετά βρίσκεται το αίτημα που σχετίζεται με το ασφαλιστικό, τις συντάξεις, τα βαρέα και ανθυγιεινά (ΒΑΕ) και την περίθαλψη. Ο λόγος δεν είναι άλλος από τις αντιδράσεις στην ασφαλιστική μεταρρύθμιση Κατρούγκαλου. Επίσης, η αποτροπή των ιδιωτικοποιήσεων ή του κλεισίματος των ΔΕΚΟ.

H απλή παρατήρηση της επανάληψης των αιτημάτων σε όλη τη διάρκεια των μνημονιακών ετών δείχνει πως όσο δεν δημιουργούνται προϋποθέσεις ρήξης με την ΕΕ, το ΝΑΤΟ και λοιπούς ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς, η αίσθηση της αναποτελεσματικότητας θα επιτείνεται με συνέπεια να μεγαλώνει ο φαύλος κύκλος της απογοήτευσης κι αποστράτευσης της εργατικής τάξης και των μικρομεσαίων της πόλης και του χωριού. Απ’ την άλλη, αναδεικνύεται η αναγκαιότητα μιας μετωπικής κίνησης όπως η ΚΑΛ, η οποία αφ’ ενός έχει ενσωματώσει στο πρόγραμμά της τα εν λόγω αιτήματα, αφ’ ετέρου δε, κινείται στην κατεύθυνση προσπάθειας δημιουργίας ενωτικών μετωπικών συσπειρώσεων σε κάθε συνδικαλιστικό μετερίζι, προσπάθεια που μπορεί τελικά- τελικά να παίξει ιδιαίτερο ρόλο στη διαδικασία αναζωογόνησης του κινήματος και μέσω απεργιών που θα στοχοποιούν τα δεσμά της εξάρτησης.

Απαιτείται η ενδυνάμωση της άμυνας και της αντεπίθεσης του συνδικαλιστικού κινήματος. Οι αγώνες πρέπει να είναι ενωτικοί και να έχουν αιχμή ενάντια στις κυβερνητικές πολιτικές, την ολιγαρχία και την ξένη επιτροπεία για την:

-Κατάργηση όλων των μνημονιακών μέτρων

-Άμεση επιστροφή των κατακτήσεων των εργαζομένων καταρχήν στο επίπεδο του 2008

-Μη επιβολή νέων αντιλαϊκών μέτρων

-Αποτροπή ξεπουλήματος του δημόσιου πλούτου

-Πλήρη αποκατάσταση και διεύρυνση των συνδικαλιστικών και πολιτικών ελευθεριών

-Αντίθεση στις παρεμβάσεις και την εποπτεία των «θεσμών».

-Διαγραφή του χρέους

-Αντίθεση και απειθαρχία στην ΕΕ

Το ιστορικό παράδειγμα των αγώνων της πρωτομαγιάς όπου με σκληρούς αγώνες, κατακτήθηκαν καλύτεροι μισθοί, συμβάσεις και λιγότερες ώρες δουλειάς, πρέπει σήμερα να αποτελέσει τον οδηγό για νέους ελπιδοφόρους, μαζικούς κι ενωτικούς αγώνες.   

Αυτό που σήμερα χρειάζεται σε πολιτικό επίπεδο είναι η δημιουργία ενός λαϊκού, δημοκρατικού, πατριωτικού μετώπου που θα οδηγήσει στην απελευθέρωση του λαού.

ΟΛΟΙ ΞΑΝΑ ΛΟΙΠΟΝ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ

Μια άλλη πλευρά της κρατικής παρέμβασης σε βάρος του συνδικαλιστικού κινήματος γίνεται δια της δικαστικής οδού και αφορά την πολιτική επιστράτευση αλλά και τον χαρακτηρισμό μιας απεργίας ως παράνομης και καταχρηστικής. Μεταξύ 1979- 2010 η πολιτική επιστράτευση χρησιμοποιήθηκε περίπου μία φορά τον χρόνο. Αντίθετα, το   

2013- 2014, μέσα σε 18 μήνες είχαμε τέσσερις πολιτικές επιστρατεύσεις: Μετρό, ναυτεργάτες, καθηγητές Μέσης Εκπαίδευσης, ΔΕΗ. Όσον αφορά τις παράνομες και καταχρηστικές απεργίες, από το 2009 ως  τον Σεπτέμβρη 2014 υπό την κρίση της Δικαιοσύνης τέθηκαν 285 απεργίες, με 249 να κρίνονται παράνομες και καταχρηστικές. Μόνο 30 απεργίες κρίθηκαν νόμιμες.

Η κυβέρνηση Σαμαρά Βενιζέλου είχε αρχίσει να συζητά και να απεργάζεται σχέδια νομοθετικών παρεμβάσεων όσον αφορά τη δομή του Ν 1264/82 περί συνδικαλισμού.
Το θέμα της αλλαγής του Ν 1264 άρχισε να τίθεται το 2014, διόλου τυχαία, όταν το εργατικό κίνημα είχε υποστεί ήττα, οι αγώνες είχαν υποχωρήσει κι όσοι εξακολουθούσαν να γίνονται είχαν πολύ χαμηλότερη συμμετοχή. Οι ανατροπές που ετοιμάζονταν αφορούσαν 4 σημεία – κλειδιά:

  1. Lock- out. Κλείσιμο της επιχείρησης από τον εργοδότη σε περίπτωση απεργίας διαρκείας από τους εργαζόμενους.
  2. Αλλαγές στον τρόπο προκήρυξης απεργίας.
  3. Επανεξέταση του τρόπου και πηγών χρηματοδότησης των συνδικάτων
  4. Συνδικαλιστικές άδειες

Στο εξής για την απόφαση μιας απεργίας θα αποφασίζει το 50% +1 των εργαζομένων που εκπροσωπούνται στα σωματεία. Η  αλλαγή του συγκεκριμένου νόμου αποτελούσε διακαή πόθο του ΔΝΤ από την εποχή του πρώτου μνημονίου το 2010, ενώ η τροποποίηση του τρόπου λήψης των αποφάσεων για απεργίες από τα πρωτοβάθμια συνδικαλιστικά όργανα των επιχειρήσεων ήταν προαπαιτούμενο της δεύτερης αξιολόγησης  και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ έγινε «βασιλικότερη του βασιλέως», αφού με το τελευταίο πολυνομοσχέδιο για πρώτη φορά από το 1974 περιορίζεται το δικαίωμα της απεργίας.

Τελευταίο σε σειρά αλλά όχι σε σημασία, η… Πανεθνική Ημέρα Δράσης

Αφού έκαναν ότι είναι δυνατόν να απενεργοποιήσουν δια της απομαζικοποίησης, και να ευτελίσουν δια της κατάχρησης, το όπλο της απεργίας (μια απεργία πρέπει να σχεδιάζεται με τη σοβαρότητα που απαιτεί μια επανάσταση) τώρα θέλουν να το καταργήσουν τελείως.

«Αναζητούμε και άλλους τρόπους δράσης πλην των απεργιών. Μας έχει καταπνίξει η υπερφορολόγηση και η λιτότητα. Πρέπει να αντιμετωπιστούν με προτάσεις οι πλειστηριασμοί της πρώτης κατοικίας και τα κόκκινα δάνεια.» ανέφερε ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ Γιάννης Παναγόπουλος. Ο δολοφόνος των εργατικών αγώνων, που δύο χρόνια τώρα που το κίνημα κατά των πλειστηριασμών ματώνει στα δικαστήρια και στα συμβολαιογραφεία, δεν έκανε απολύτως τίποτα, τους χρησιμοποιεί σαν άλλοθι για την επίσημη συνεργασία του με την αστική τάξη.

Έτσι απλά μαζί με διάφορα «φιλεργατικά», για να καταπιούμε το δόλωμα, να αγωνιστούμε με τους αστούς για «Ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας και καινοτομίας με γνώμονα ένα Εθνικό Στρατηγικό Σχέδιο για το μετασχηματισμό του παραγωγικού προτύπου της χώρας.» Όλοι μαζί στην ίδια βάρκα. Και αυτοί που έβγαλαν δισεκατομμύρια στην Ελβετία και σε άλλους φορολογικούς παραδείσους, και αυτοί που δίνουν μισθούς που δεν μπορεί να ζήσει κανένας άνθρωπος, το κάθε λαμόγιο που έκανε αρπαχτές σε βάρος του δημόσιου ταμείου, μαζί με τα θύματα τους. Μόνο ο ΣΕΒ και η ένωση τραπεζών λείπουν. Επίσημα. Γιατί ανεπίσημα είναι οι μέγα χορηγοί.

Οι εργαζόμενοι δεν έχουν καμιά δουλειά σε αυτές τις δραστηριότητες ταξικής συνεργασίας. Ο σχεδιασμός και η πραγματοποίηση μιας απεργίας, κάθε εργατικού αγώνα, πρέπει να πάψει να είναι παιχνιδάκι και διακήρυξη προθέσεων. Πρέπει να γίνεται με προϋποθέσεις να νικήσει ή έστω να αποσπάσει μερικά οφέλη. Η αντιπαράθεση με τον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό θα είναι μακρόχρονη και σκληρή. Από την έκβαση της θα εξαρτηθεί το μέλλον των εργαζομένων. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει!

Έρευνα του τμήματος Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης κατά τον τρίμηνο αγώνα των διοικητικών υπαλλήλων των ΑΕΙ για το πως επιδρά ο συλλογικός απεργιακός αγώνας στις συνειδήσεις έδειξε ότι η καλύτερη ψυχοθεραπεία είναι η συλλογικότητα, η αλληλεγγύη και η δράση για τη διεκδίκηση και καλυτέρευση της ζωής μας τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο.

LEAVE A RESPONSE

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *