Κίνηση για την Απελευθέρωση του Λαού

για έναν ελεύθερο λαό σε μια ανεξάρτητη Ελλάδα

Αρθρογραφία Μελών

Η διαδήλωση των Συνταξιούχων εν όψει της Πρωτομαγιάς

του Σπύρου Σαλβάνου

Οκτώ χρόνια τώρα οι συνταξιούχοι, τέσσερις-πέντε φορές το χρόνο κατά μέσο όρο, διαδηλώνουν καταγγέλλοντας τις μνημονιακές κυβερνήσεις για ό,τι τους έχουν στερήσει στα τελευταία χρόνια της ζωής τους.

Και δεν είναι λίγα αυτά που τους κλέβουν κάθε τόσο.

Πρώτα πρώτα τους στέρησαν την αξιοπρέπειά τους, όση τελος πάντων μπορούσαν να έχουν απ’ όλες τις ξενόδουλες κυβερνήσεις που »υπηρέτησαν» τον τόπο τα τελευταία τριάντα χρόνια.

Τους στέρησαν τη χαρά να προσφέρουν το δώρο τους, μικρό ή μεγάλο, στα παιδιά τους και τα εγγόνια τους.

Τους στέρησαν τη στοιχειώδη υγειονομική τους περίθαλψη και τα φάρμακά τους, τη μικροδιασκέδασή τους (θέατρο, κινηματογράφο, ταβερνούλα με τους φίλους και τους συνομίληκους της γειτονιάς). Και τέλος το σημαντικότερο τους στέρησαν τα ίδια τους τα παιδιά και τα εγγόνια. Εφυγαν από κοντά τους, ξενιτεύτηκαν δεξιά και αριστερά ελπίζοντας σε μία εργασία που θα τους επιτρέψει να ζήσουν, μιας και ούτε οι γέροντες γονείς μπορούν πια έτσι που τους κατάντησαν να τους βοηθήσουν.

Κι όμως, αυτοί δεν το βάζουν κάτω· διαδηλώνουν στην Αθήνα σε κάθε πόλη της χώρας μας ζητώντας από τους άκαπνους και μηδέποτε εργασθέντες κυβερνήτες να τους δώσουν πίσω την αξιοπρέπειά τους, τη δυνατότητα να πηγαίνουν στους γιατρούς τους την ώρα που έχουν ανάγκη, χωρίς να βάζουν το χέρι τους στην τσέπη που είναι άδεια πια.

Να τους δώσουν πίσω ό,τι τους έκλεψαν με τις »παράνομες περικοπές» που τους κάνουν αλλά και να σταματήσει αυτή η αισχρή φοροληστεία που έχουν υποστεί τα τελευταία χρόνια προκειμένου οι διάφοροι »τσίπροι» να κομπάζουν ότι δημιούργησαν 7,5 δισ. πρωτογενές πλεόνασμα. Έτσι, μέσα στην κάψα της 25ης Απρίλη κουρασμένοι, ιδρωμένοι, με τα άσπρα τους μαλλιά, βοηθούμενοι από τα μπαστούνια τους, αλληλοβασταζόμενοι γεμάτοι ζωντάνια όμως και πίστη στον δίκαιο ταξικό τους αγώνα, ανηφόριζαν τη Σταδίου μαχητικά ζητώντας ό,τι τους ανήκει, ό,τι τους έκλεψαν στην ουσία, μήπως και μπορέσουν να έχουν έναν ήρεμο θάνατο. Η διαδήλωση μεγάλη μαχητική -μην περιμέντε να σας τη δείξουν τα κανάλια· αυτό προσπαθούν να μας πείσουν, ότι πρέπει να καθίσουμε ήσυχοι, γιατί ΝΑ! έρχεται η ανάπτυξη. Μα κι αν έρθει μια κουτσουρεμένη ανάπτυξη, αυτή θα ‘ναι για το κεφάλαιο και θα στηριχτεί στις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας και στα κατακρεουργημένα μεροκάματα και μισθους.

Ας είναι· σε πέντε ημέρες έχουμε μπροστά μας την Πρωτομαγιά. Ημέρα ορόσημο, ημέρα διεκδίκησης, ημέρα ταξικής πάλης μεταξύ των εργαζομένων και του κεφαλαίου.

Σίγουρα κάποια Πρωτομαγιά σε λίγα χρόνια η σημερινή νικημένη και καταπιεσμένη εργατική τάξη από τους κεφαλαιούχους θα ‘ναι ο νικητης. Θα γιορτάζει τη μέρα αυτή προς τιμήν όσων πάλεψαν και χάθηκαν για να σταματήσει η εκμετάλλευση του ανθρώπου. Για να γίνει ο εργαζόμενος αφέντης της δύναμής του, κύριος του τόπου του.

Ως τότε όμως πρέπει:

  • Να πιστέψουμε στον δικαιο αγώνα των εργαζομένων.
  • Να παλέψουμε μέσα από τα ταξικά συνδικάτα για καλύτερους όρους δουλειάς και αμοιβής.
  • Να σταματήσουμε να είμαστε ευκολόπιστοι στις αερολογίες κάθε πολιτικού τσαρλατάνου. Για μας μόνο η πολιτική με ταξικό πρόσημο μπορεί να υπάρχει.

Το γνωρίζω κουραστήκατε-κουραστήκαμε· όμως δεν θα κάνουμε πίσω.

  • Δεν θα τους κάνουμε το χατίρι να παραιτηθούμε από τις διεκδικήσεις μας για μια καλύτερη ζωή
  • Δεν θα μείνουμε στον καναπέ μας περιμένοντας πότε θα μας δώσουν τα ψίχουλα της ανάπτυξής τους.

Θέλουμε η ζωή μας αλλά και την πατρίδα μας να στεκόνται με αξιοπρέπεια.

Δώστε τους το μάθημα λοιπόν:

ΝΑ ΜΗ ΛΕΙΨΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ Σ’ ΟΛΗ ΤΗ ΧΩΡΑ.

Η Πρωτομαγιά δεν είναι γιορτή για λουλούδια και εκδρομές.

Η Πρωτομαγιά είναι ΑΠΕΡΓΙΑ, είναι η υπόσχεση του εργαζόμενου ότι θα παλέψει με κάθε μέσο για μια ζωή χωρίς εκμετάλλευση.

Με ενότητα και πάλη να ‘στε σίγουροι »θα γίνει η εφοδος στον ουρανό».

LEAVE A RESPONSE

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *